Tuesday, September 18, 2007

က်မႏွင့္ က်မ၏တတိယလူ

က်မတုိ႕ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရန္ျဖစ္စကားမ်ားတဲ့အခါ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္စကားမ်ားတဲ့အခါ အေမပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေဖပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ေယာက္ကေတာ့ (Third Person) တတိယလူအျဖစ္ ရန္ပြဲေတြကုိ ၀င္ေရာက္ေျဖရွင္းေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း လုပ္ငန္းခြင္၀င္လာေတာ့ က်မလုပ္ကုိင္ခဲ့ဘူးတဲ့ အလုပ္ဌာနေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ Third Person တခ်ိဳ႕ကုိ က်မ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ဒီလို Third Person တုိင္းမွာ ကိစတခုကုိ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္စြမ္းေတြ ရွိၾကသလုိ၊ အစြန္းႏွစ္ဘက္ကုိ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႕ႏုိင္စြမ္းေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ က်မတုိ႕ အခု Internet ေခတ္ၾကီးေရာက္လာေတာ့ ဒီလုိ Third Person ဆုိတာကုိ ကုိယ္တုိင္ဖန္တီးယူဖုိ႕လည္းလြယ္ကူသြားၾကပါျပီ။

ဒီလုိနဲ႕.... က်မလည္း က်မရင္ထဲက နားမလည္ႏုိင္တဲ့လူတေယာက္အတြက္ Third Person ကုိ ဖန္တီးဖုိ႕ က်မ စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။
သူ က်မကုိ ခ်စ္ခဲ့သလား၊ ခ်စ္ေနေသးလား၊ က်မသတိတယရွိေနတတ္သလုိ သူေရာသတိယေနခဲ့ရဲ႕လား ဆုိတာကုိ
က်မ သူ႕ကုိ မေမ့ေပ်ာက္ႏုိင္ေတာ့တာ ေသခ်ာသြားတဲ့တေန႕မွာ သူ႕ရင္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကုိ က်မ စူးစမ္းခ်င္လာတယ္။

တခါတရံ ေထာင္ေခ်ာက္ကုိ ေရွာင္ကြင္းရင္းနဲ႔ကုိက ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ တုိး၀င္ဖုိ႕ျဖစ္လာသလုိ၊ သူ႕ကုိ ေမ့ႏုိင္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနတာကုိက သူ႕ကုိအမွတ္တယရွိေနဖုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္သတိေပးေနမိသလုိပါပဲ။ အတူတူေနရမွ အခ်စ္တခုမဟုတ္မွန္း သူေရာ၊ က်မေရာ နားလည္ေနခဲ့ၾကသားပဲ။ ဘာေၾကာင့္ သူ က်မကုိ ထားရစ္ခဲ့ဖုိ႕ ေတြးရတာလဲ ။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ အခ်စ္တခုျဖစ္ဖုိ႕ ခဲယဥ္းတယ္ဆုိေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ သူစိမ္းဆန္လြန္းမွူကုိ က်မ နားမလည္ႏုိင္ခဲ့တာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကုိရွာတုိင္း က်မႏွလံုးသား ဖ်ားနာခဲ့ရတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။

က်မကုိ စကားမေျပာတဲ့ သူ႕ Nickname ကုိ တားဆီးဖုိ႕ က်မ မၾကိဳးစားႏုိင္ပဲ သူ႕အေၾကာင္းအကုန္လုံးမဟုတ္ေတာင္ Avator မွာေရးထားမယ့္ စာသားေလးေတြ က်မဖတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။သူ႕ရဲ႕ Blog ေတြမွာေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ျပီးေတာ့ သူ႕သီခ်င္းေတြထဲမွာ က်မမ်ား ပါ၀င္ေနမလား” လုိ႕ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ က်မ လုိက္ရွာမိေနတုန္းပဲ။ က်မ သည္ေလာက္ထိသူ႕ကုိ ရူးသြပ္တာပါ။ ကမၻာေျမေပၚမွာ သူ႕ကုိ က်မ ခ်စ္ေနခဲ့တာကုိ သိရင္ က်မခ်စ္ျခင္းတခုအတြက္ သူေပ်ာ္မွာလားဆုိတာကုိ က်မ မေသခ်ာဘူး။

ရင္ထဲက မ်ိဳသိပ္ရမွူေတြကုိ ခါးသီးလာတဲ့အခါမွာ Third Person အေနနဲ႔ က်မသူ႕ကုိ စကားေျပာၾကည့္ခဲ့တယ္။ ရင္းႏွီးလြယ္တဲ့သူ႕ေၾကာင့္ အရင္ကလုိအခ်ိန္မိ်ဳး က်မျပန္ရခဲ့တယ္။ က်မ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ သူနဲ႕ က်မအေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ကုိလည္း Third Person ကုိ ေျပာျပပါရဲ႕။ သူက က်မကုိ “သနားခဲ့တာပါ” တဲ့။ ၀မ္းမနည္းခဲ့ပါဘူး။ စိတ္လည္း မဆုိးခဲ့ဘူး။ က်မအတြက္ အခ်စ္ဆုိတာ သူ႕ Nickname ေလးကုိ ၾကည့္ရုံနဲ႕တင္၊ သူ႕ရဲ႕ Blog ေတြ ဖတ္ေနရုံနဲ႕တင္ ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္ေပၚႏုိင္ရဲ႕ေလ။

(၂) ရက္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာ က်မဖန္တီးထားတဲ့ Third Person ကုိ “က်မလား” လုိ႕ သူေမးတယ္။ “ခ်စ္သူမဟုတ္ဘူး” လုိ႕ေျဖခဲ့တဲ့သူက ဘာေၾကာင့္မ်ား Nickname တခုရဲ႕ေနာက္ကြယ္ကလူတေယာက္ကုိ က်မပါလုိ႕ ခံစားသိႏုိင္စြမ္းေတြရွိေနရတာလဲ။ တဆိတ္ေတာ့ က်မ မရွင္းေသးဘူး။ ရုိးသားမွူကုိ ျမတ္ႏုိးတယ္ဆုိလာတဲ့သူ႕ကုိ က်မ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္။ လွည့္စားဖုိ႕မဟုတ္ေပမယ့္ “က်မ မဟုတ္ဘူး” ဆုိတာကလြဲလုိ႔ ဘာတခုမွ မညာခဲ့ပါဘူး။

က်မ ကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။

ရုိးသားမွူတုိင္းဟာ အႏုိင္က်င့္ခံရဖုိ႕ျဖစ္လာတဲ့ အတြက္ ဒီတခါလည္း သူ က်မကုိ အႏုိင္ယူသြားမွာ က်မ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဒီ Third Person ကုိ က်မလုိပဲ သူစကားမေျပာေတာ့မွာ က်မစုိးရိမ္တယ္။ က်မ သူ႕ကုိ ခ်စ္ခြင့္မရွိလည္း စကားေျပာေနခြင့္ေလးေတာ့ ရခ်င္ပါတယ္။ တဆိတ္ေတာ့ ဒီ Third Person ဘယ္သူဆုိတာ သိေအာင္မၾကိဳးစားပါနဲ႕လားရွင္။
က်မရဲ႕ Third Person ေလးေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစုိးလုိ႕ပါ။


မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီ Blog ကုိ သူဖတ္မိသြားမယ့္အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕ Third Person ေလးရွိေနဆဲအခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားခ်င္လည္း သြားလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ က်မကုိ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါေစ” လုိ႕ က်မ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။


Sunday, September 16, 2007

ေခါင္းစဥ္မဲ့သူ

အခုတေလာ က်မမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယံုၾကည္မွူ၊ အရာရာတုိင္းအေပၚ အာရုံစူးစုိက္မွူ၊ မနက္ျဖန္ဆုိတဲ့ အရာေတြအတြက္ ေသခ်ာမွူ ကင္းမဲ့ေနပါတယ္။ တခါခါမွာ တခုခုကုိ ေရးေနမိတာရယ္၊ တခုခုကုိ ဖတ္ေနခ်င္မိတာကလြဲလို႔ ဘယ္အလုပ္ကုိမွ က်မစိတ္၀င္စားလုိ႔မရပါဘူး။ တနည္းအားျဖင့္ အခုတေလာမွာ က်မအတြက္ သက္မဲ့အရာတခ်ိဳ႕ဟာ အရာရာတုိင္းထက္ ပုိျပီးအဓိပါယ္ရွိေနပါတယ္။ က်မ အလုပ္မွာလည္းမေပ်ာ္ဘူး၊ အိမ္မွာလည္းမေပ်ာ္ဘူး။ အလုပ္မွာ မေပ်ာ္ေပမယ့္ အလုပ္ကုိလာရတဲ့အခ်ိန္တုိင္း၊ အိမ္မွာမေပ်ာ္ေပမယ့္ အိမ္ျပန္ရခ်ိန္တုိင္းကုိ က်မ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကေတာ့ က်မရွားပါးစြာပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ တေယာက္ထဲေနရခ်ိန္ေတြမုိ႔ပါ။ အခ်ိန္ တရက္စာ ကုန္ဆံုးသြားတုိင္း က်မရဲ႕ရပ္တည္မွူကဘာလဲ လုိ႔ ေတြးရင္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တာလည္း ၾကာပါျပီ။ အခ်ိန္တန္လုိ႕ လစာထုတ္ျပီး မ်ားေျမာင္လွတဲ့ လူမွူေရး၊ စီးပြားေရးျပသနာေတြ ေျဖရွင္းရင္း က်မမွာ ပန္းတုိင္ေပ်ာက္ေနသလုိ ခံစားလာရတယ္။ က်မအမွန္တကယ္လုိလားတဲ့ ဘ၀ရဲ႔အႏွစ္သာရဆုိတာ ဘာလဲ။ အဲဒီအရာကုိ က်မျဖတ္သန္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ရရွိျပီးျပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မရရွိေသးဘူးလား ဆုိတာရယ္။ ျပီးေတာ့ အသက္ရွင္ရပ္တည္မွူအတြက္ ထမင္းစားေနတာလား၊ ထမင္းစားဖုိ႔အတြက္ အသက္ရွင္ေနရတာလား ဆုိတာရယ္။ ခ်စ္တဲ့လူကို မခ်စ္ေအာင္လုပ္ရတာနဲ႔ မခ်စ္တဲ့လူကုိ ခ်စ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတာ ဘယ္ဟာက ပုိခက္ခဲသလဲ ဆုိတာရယ္။ အဲဒီေမးခြန္းေတြေျဖဖုိ႔ က်မမွာ ေသခ်ာမွူတခ်ိဳ႕လုိအပ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွန္းမသိတဲ့လူတခ်ိဳ႔နဲ႕စကားေျပာရတာ (chatting) ကုိ က်မႏွစ္သက္တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ “ငါ”ဆုိတဲ့ အတၱေပ်ာက္ေနသူေတြေပါ့။ ရုိးသားစြာရပ္တည္ျခင္းဟာ တခါတေလ သူတပါးအႏုိင္က်င့္ခံဖုိ႕အတြက္ အားနည္းခ်က္ျဖစ္လာတတ္တဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ကုိယ္ေပၚကရုိးသားျခင္းဆုိတဲ့ ၀တ္ရုံေလးဟာ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးေပၚက အျပံဳးတု၊ စကားအတုေတြကုိမုန္းတယ္။ "Money make everything" ဆုိတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ေျပာၾကတဲ့စကားကုိလည္း အယံုအၾကည္မရွိဘူး။ က်မခ်စ္သူ ဘယ္သူဆုိတာကုိ က်မကုိယ္တုိင္လည္း မေသခ်ာဘူး။ ျပန္လာမယ္ ဆုိတဲ့ သူ႕ရဲ႔ စကားကုိလည္း က်မ အယံုအၾကည္မရွိဘူး။ က်မအတြက္လုိ႔ အရင္က ထင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ခ်စ္သူေျပာတဲ့ (က်မနားေထာင္ေလ့ရွိတဲ့) သီခ်င္းေတြကလည္း အခုခ်ိန္မွာ က်မအတြက္ အဓိပါယ္မဲ့ေနပါျပီ။ က်မရဲ႕အလုပ္အကုိင္၊ က်မရဲ႕မိသားစု၊ က်မရဲ႕ ခ်စ္သူ၊ မုန္းသူ၊ က်မ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့သီခ်င္း၊ က်မႏွစ္သက္တဲ့ မုိးေရစက္ေတြ အားလံုးထဲက ဘာကုိမွ ဖက္တြယ္မထားခ်င္ဘူး။တခုခုကုိ က်မ လႊတ္ခ်လုိက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အခု က်မခံစားေနရသမွ်ဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့ပါးသြားႏုိင္ေျခရွိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ တခုခုဟာ က်မရဲ႔ “စိတ္” ျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ ……….