စာမေရးခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိလည္း … ငါေရးေနမိတယ္၊
အေၾကာင္းအရာရွာမရလည္း … မ်က္လုံးမွိတ္လုိက္ရံုနဲ႔ ခံစားမွူတခုမဟုတ္တခုကေရာက္လာတယ္၊
အခ်စ္ကုိ မယံုၾကည္ေတာ့ဘူးဆုိလည္း … ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကားနဲ႕ေတာင္ ႏွိုင္းဆေဖၚျပလုိ႕မရတဲ့ အရာတခုကုိ ထပ္ေတြ႕တယ္၊
လြမ္းတယ္ ဆုိတာကုိ ဟာသတခုလုိ႔ ဆုိခဲ့လည္း … ငါလြမ္းေနရတယ္၊
မျဖစ္သင့္ဘူးဆုိတာနဲ႔ စိတ္ကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ထိန္းခ်ဳပ္လည္း … သူ႕ကုိပဲျမင္တယ္၊
ရင္ထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူးလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ … မရွိတာကုိက အရွိတခုအျဖစ္ရပ္တည္တယ္၊
မလုိအပ္ဘူးဆုိလည္း … စိတ္က တစံုတရာကုိအျမဲ ေတာင္းဆုိေနတာပါပဲ။
မျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ မျဖစ္သင့္ဘူးဆုိတာေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ လူေတြ ဘာလုပ္ၾကသလဲ ?
ေရွာင္ထြက္တယ္ ဆုိတာ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းနည္းတခုမဟုတ္ေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေျဖသာႏုိင္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
အစစ္အမွန္ေတြပါ၊ အတုအေယာင္ေတြပါလုိ႔ ငါ့မွာ ေျဖရွင္းစရာမရွိဘူး .. သူငယ္ခ်င္း။
အစစ္ေတြဆုိရင္ေရာ… လက္ခံေပးၾကမွာလား?
အတုပါဆိုရင္ေရာ … မင္းတုိ႕ ရွူတ္ခ်ၾကမွာလား?
ဘာမွမရွိေတာ့ပါဘူးဆုိတဲ့လူကုိမွ ဘာေတြထပ္ရွံူးေစခ်င္ေသးလုိ႕လဲကြာ ..
ငါလုိလူမ်ိဳးက မခ်စ္ရေတာ့ဘူးတဲ့လား၊
ငါလုိလူမ်ိဳးက အမုန္းတရားမရွိသင့္ဘူးတဲ့လား၊
ငါဟာလည္း ငုိတတ္၊ ရီတတ္၊ ခ်စ္တတ္၊ မုန္းတတ္တဲ့ သာမာန္မိန္းမတေယာက္ပါ၊
ေက်းဇူးျပဳျပီး ရင္ထဲကခံစားခ်က္အစစ္အမွန္တခုအတြက္ မင္းတုိ႕ေ၀ဖန္စရာမရွိဘူး … သူငယ္ခ်င္း။
တိတ္တိတ္ေလးေနေပးပါ။ငါ ခ်စ္ခ်င္ခ်စ္မယ္၊ ငါ မုန္းခ်င္မုန္းမယ္၊ ငါ ဟန္ေဆာင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္မယ္။
အရာအားလံုးမွာ ငါေနတတ္သလုိေပါ့။ ဘယ္သူေတြ၊ ဘယ္လုိျမင္တယ္ဆုိတာ ငါ ဂရုမစုိက္ဘူး။
တနည္းအားျဖင့္ ငါ.. ဂရုမစုိက္ခ်င္ဘူးဟာ ။။။
No comments:
Post a Comment