က်မခ်စ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားအေၾကာင္း

လူတုိင္း၊ လူတုိင္းတြင္ စိတၱဇတမ်ိဳးစီ ရွိတတ္ၾကသည္။ စိတၱဇဆုိသည္ ရူးသြပ္မွူမည္၏။ ရူးသြပ္မွူဟူသည္ အစြဲအလမ္းတမ်ိဳးျဖစ္သည္။ စြဲလမ္းမွူမွသည္ အက်င့္အျဖစ္သုိ႔ကူးေျပာင္းၾကေလသည္။ လူအခ်ိဳ႔သည္ ေရဗူးကုိေမာ့ေသာက္ရမွ အေမာေျပသည္ဟုအစြဲရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႔သည္ အိမ္သာတက္လွ်င္ စာအုပ္တမ်ိဳးမ်ိဳး ဖတ္ေလ့ရွိသည္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း မနက္အိပ္ယာထထခ်င္း ဗုိက္နာနာ၊ မနာနာ အိမ္သာထဲသုိ႔ သြားထုိင္ေနရမွ ေက်နပ္တတ္ေသာအေလ့ရွိသူမ်ားကုိလည္း က်မၾကံဳဖူးသည္။

က်မငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ေျခေခ်ာင္း၊လက္ေခ်ာင္း သပ္ရပ္လွပေသာ လူၾကီး၊လူငယ္၊ ေယာက်ၤား၊ မိန္းမ မည္သူမဆုိ က်မ ႏွစ္သက္သေဘာက်ေလ့ရွိသည္။ က်မ၏ စိတၱဇတမ်ိဳးျဖစ္မည္ထင္သည္။ လူတေယာက္တြင္ ေျခေခ်ာင္း၊လက္ေခ်ာင္းလွပျခင္းထက္ စိတ္ဓါတ္သည္အဓိကအက်ဆံုးျဖစ္မည္ ဆုိေပသည့္ က်မကို ခ်ဥ္းကပ္ေသာအမ်ိဳးသားတုိင္းကုိ က်မစတင္ သတိထားၾကည့္မည့္ေလ့ ့ရွိသည္မွာ ၄င္းတုိ႔၏ ေျခေခ်ာင္း၊ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ထုိေန႔က mysuboo party ဆုိေတာ့ စာေရးသူတေယာက္အေနျဖင့္ က်မစိတ္လွူပ္ရွားမိသည္မွာ အဆန္းတက်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္။ အျခားသူမ်ား၏ Profileကုိ လုိက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ကုိယ့္ထက္အသက္ငယ္ၾကသူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း အားလံုး၏အလယ္တြင္ က်မအေနျဖင့္ တသီးတသန္႔ၾကီးျဖစ္ေနမွာ စိုးရိမ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ က်မအား အေလးအနက္ထားဖိတ္ေခၚမွူကုိ တန္ျပန္ေလးစားေသာအားျဖင့္ mysuboo party သုိ႔ က်မေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။

အားလံုးထဲတြင္ က်မသတိထားမိခဲ့ေသာ လက္ကေလးတစံုရွိသည္။ သူ၏လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားသည္ ရွည္သြယ္၍ သန္႔ျပန္႔သည္။ ေယာက်ၤားတေယာက္ေပမယ့္ လက္ဆစ္ရုိးေတြၾကီးမေနေပ။ သူႏွင့္စကားေျပာေသာအခ်ိန္တုိင္း သူ႔လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား က်မေငးၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။ သူ႔တြင္ ထူးျခားေသာရုပ္သြင္မရွိ။ သုိ႔ေသာ္ ေဖြးလက္ေသာသြားျဖဴျဖဴတန္းေလးႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္သန္းေသာ ႏွူတ္ခမ္းပါးတစံုရွိသည္။ သူသည္ တခါတရံ မပြင့္တပြင့္ျပံဳးတတ္၏။ သူရီလွ်င္ ႏွစ္လုိဖြယ္ေကာင္းသည္ဟု က်မထင္သည္။

က်မသည္ သူ႔ကုိ ရင္မခုန္သည့္အတြက္ “ အခ်စ္ ” ဟု အဓိပါယ္ဖြင့္ဆုိရန္ခက္သည္။ တဖန္ သူသည္ က်မ၏ခ်စ္သူမဟုတ္သည့္အတြက္ သူပုိင္ဆုိင္ေသာလက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား ျမတ္ႏုိးသည္ဟု ဆုိလွ်င္လည္း အနည္းငယ္ ခက္ေကာင္းခက္ေပလိမ့္မည္။
သူ၏ထံ၌ ခ်စ္သူရည္းစား ရွိေကာင္းရွိမည္။ ဘ၀အတြက္ရည္စူးထားေသာ လက္တြဲေဖာ္ရွိေကာင္းရွိမည္။ ဒါေတြ က်မႏွင့္မဆုိင္။

သူ၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားမွ ဖန္တီးေသာ ကဗ်ာတခ်ိဳ႔သည္ က်မကုိအျပံဳးတပြင့္ ပြင့္ေစ၏။ သူ၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားမွ ဖန္တီးေသာစာမ်ားသည္ က်မကုိ ရီေမာေစႏုိင္၏။ ထုိ႔အတြက္ က်မသည္ သူ၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားမွ ဖန္တီးေသာ ဂီတတမိ်ဳးမ်ိဳးကုိ နားေထာင္ႏုိင္မည့္တခ်ိန္ခ်ိန္ကုိ ငံ့လင့္မိသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ က်မသည္ ထုိလက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားႏွင့္ နီးရာဆီသုိ႔ တလွမ္းခ်င္း …. တလွမ္းခ်င္း ။ ။ ။

မျပည့္တဲ့ လုိအင္

က်မ စိတ္ေတြ တဒဂၤ ေအးခ်မ္းသြားတယ္ …
ညဥ့္ေလ ေအးေအး တျဖဴးျဖဴးတုိက္ခတ္ေနတဲ့ က်မရဲ႔ အေပၚဆုံးထပ္တုိက္ခန္းေလးမွာ ဒီလုိအခ်ိန္မိ်ဳး က်မ တခါမွ ထြက္မရပ္ဖူးပါ။

ၾကည့္စမ္းပါဦး ….ဒီညမွာ ၾကယ္ေတြ စုံလင္လွပါလား၊ ၾကယ္စုံတဲ့ ညတညရဲ႔အလွကုိ က်မခုမွ ခံစားဖူးတာ အမွန္ပါ။

ဟုတ္တယ္…

အခု ညဥ့္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္သြားျပီ။ အိပ္မရတဲ့ ညေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒီလုိ ၀ရံတာမွာ ထြက္ရပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးမ်ိဳး တခါမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ။ ခုေတာ့ ဒီစိတ္ကူးေလးကုိ က်မေက်းဇူးတင္သင့္တယ္။ ေန႔ခင္းတုန္းက ဥဒဟုိျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ အိမ္ေရွ႔လမ္းမၾကီးေပၚမွာေတာင္ ကားၾကီး၊ ကားငယ္၊ တစီးစ၊ ႏွစ္စီးစေလာက္ပဲ ျဖတ္သန္းသြားေနၾကတယ္။ လွပတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ လူၾကီး၊ လူငယ္ အစံုျဖတ္သန္းသြားလာၾကတဲ့ ဒီလမ္းမၾကီးဟာ အခုေတာ့လည္း တိတ္ဆိတ္၊ ေျခာက္ကပ္လုိ႔ပါလား။ ဒါဟာ သဘာ၀တရားရဲ႔ လွည့္စားမွူေလလား၊ သူလည္း ေန႔နဲ႔ည တလွည့္ဆီေျပာင္းလဲရမယ့္ သူ႔တာ၀န္ သူထမ္းေဆာင္ေနတာပါပဲ။

ဟူးးးးးးးးးးး
က်မရဲ႔သက္ျပင္းခ်သံနဲ႔အတူတူ က်မရဲ႔အခ်စ္ေတြ၊ က်မရဲ႔အမုန္းေတြ၊ က်မရဲ႔အာဃာတေတြ၊ အလုိေလာဘၾကီးသူအျဖစ္ အျပစ္ျမင္ၾကမွာစုိးလုိ႔ သုိ၀ွက္ထားတဲ့ က်မရဲ႔ျဖစ္ခ်င္လုိမွူေတြကုိ ညဥ့္ေလေအးေအးက သယ္ေဆာင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ က်မေတြးမိတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ က်မ မွီတည္ႏုိင္စရာ ပုခံုးစြန္းေလးတခုရွိရင္ေကာင္းမယ္။ ဟုိအရင္က အဆုိး၊ အေကာင္းေတြ ၾကံဳေတြ႔တုိင္း လက္တဲြရင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႔ လက္တဖက္လည္း ဘယ္ဆီကမ္းလင့္ေနျပီလည္း မသိ။ သိပ္မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္ကာလတခုက “မ အနားမွာရွိခ်င္တယ္ ၊ မ ငုိခ်င္ရင္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္မွာ ႏွစ္သိမ့္ေပးခ်င္တယ္” ဆုိတဲ့ လူတေယာက္လည္း ဘယ္ဆီ ေျခဦးလွည့္ေနျပီလည္းမသိ။

တခါ၊ တခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာျဖစ္ခ်င္ေနမွန္းမသိေအာင္ ခံစားရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ၊ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ့္ထက္ပုိျပီးနားလည္ႏုိင္မယ့္သူမ်ိဳး က်မ အလုိရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ … ဒါဟာလည္း ဘုရားသခင္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တဲ့ က်မရဲ႔ လုိအင္ဆႏၵသက္သက္ပါပဲ၊

ဘာေၾကာင့္မ်ား က်မဟာ ဆုေတာင္းမေကာင္းသူ ျဖစ္ရတာပါလိမ့္ …အခုဆုိ က်မ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးေက်ာ္လာခဲဲ့ျပီ။ ဟုိးငယ္ငယ္တည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေတာင့္တမိေနတဲ့ အေဖရယ္၊ အေမရယ္ စုံညီတဲ့မိသားစုဘ၀ေလးတခုလည္း က်မမရခဲ့ဘူး၊ က်မ ၾကိဳးစားပမ္းစားတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ က်မကုိယ္ပုိင္ဘ၀ေလး တခုလည္း ျပိဳပ်က္သြားခဲ့ျပီ။ ဒါေပမယ့္ က်မတတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ တင့္တယ္တဲ့အလုပ္အကုိင္ေလး တခုေတာ့ က်မ ရခဲ့ျပီ၊ က်မေမေမကုိလည္း လူေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ထားႏုိင္ခဲ့ျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ က်မေက်နပ္ပါတယ္။

ေဟာ ……ၾကယ္ေလးတလံုး ေၾကြက်သြားတာ က်မ ျမင္လုိက္ရတယ္။
ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္လုိ႔ က်မ ၾကားဖူးတယ္။
စဥ္းစားစမ္း…. စဥ္းစားစမ္းက်မ ဘာကုိ ဆုေတာင္းရင္ေကာင္းမလဲ ? သိန္း၅၀၀ ထီဆုၾကီးေပါက္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား ….. ဒါမွမဟုတ္ဒီထက္ပုိလစာေကာင္းတဲ့ အလုပ္တခုရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား ….. ဒါမွမဟုတ္ခ်စ္ဦးသူနဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔ရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား ….. ဒါမွမဟုတ္ေလာကၾကီးရဲ႔ အခ်ိန္ နာရီေတြ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားေစႏုိင္တဲ့ ပါ၀ါမ်ိဳးရရွိပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရမလား .. ဒါမွမဟုတ္ …. ဒါမွမဟုတ္ ….အုိ … က်မမွာလုိအင္ေတြ ဒီေလာက္မ်ားသလားကြယ္။

ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ က်မမွာသာ ေနာက္ဆံုး လက္က်န္ဆုေတာင္းေလး တခုေတာင္းဖုိ႔ ရင္ခြင္တခုလံုး ဆူညံေနတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ အရင္က က်မေရးဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ အမွတ္မထင္သတိရမိတယ္။
“ ငါ့သံေယာဇဥ္ အမၽွင္ျဖတ္မွ
နင္နဲ႔ငါ ဆုံေတြ႔ခြင့္ရမွာလား ?

ငါ့ရင္ထဲက အခ်စ္ကုိသတ္မွ
နင္နဲ႔ ငါ့ခင္မင္မွူ ေရွ႔ဆက္တုိးလုိ႔ရမွာလား ?

ဒါဆုိရင္ေတာ့
ငါဟာ ....
ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္ ဆုေတာင္းျပည့္ဖုိ႔ ၾကယ္ေၾကြဖုိ႔ ဆုေတာင္းရသူလုိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ ။။။”

က်မရင္ထဲမွာ ဟာသြားတယ္ ….
ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ က်မရဲ႔ေတာင္းဆုအတြက္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲစေတးေပမယ့္၊သူဟာ က်မဆီ ဘယ္ေတာ့မွျပန္လာမယ့္သူတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြယ္ ...

ဒီလုိပါပဲ ....က်မဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္ႏုိင္ေတာ့မွန္းသိတဲ့ ေတာင့္တမွူေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႔၀ရံတာေလးမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ရပ္ေနမိတယ္ ။။။။။။။