ေလာကမွာ ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိျပန္ရွာရတာေလာက္ေမာပန္းစရာမရွိဘူးဟု က်မထင္သည္။
“ဘယ္မွာလဲ…. က်မ ဘယ္မွာလဲဟင္” က်မ ေမာလုိက္တာ။ ဒါေပမယ့္ က်မ ရပ္နားလုိ႔မရေသးဘူး။ က်မကုိယ္က်မ ရွာရဦးမယ္။
ေဟာ.. ေတြ႔ျပီ ။
“ဟင္ ………….က်မ … က်မက…. က်မက… ”
“ဘယ္မွာလဲ…. က်မ ဘယ္မွာလဲဟင္” က်မ ေမာလုိက္တာ။ ဒါေပမယ့္ က်မ ရပ္နားလုိ႔မရေသးဘူး။ က်မကုိယ္က်မ ရွာရဦးမယ္။
ေဟာ.. ေတြ႔ျပီ ။
“ဟင္ ………….က်မ … က်မက…. က်မက… ”
---- ။---- ။ -----
ေလေျပေလးေတြ ပေလြမမွူတ္ပါ။ ငွက္ကေလးေတြလည္း ေတးမဆုိပါ။ စြယ္ေတာ္ရြက္ကေလးေတြ လက္ခုတ္မတီးပါ။ လက္ပံပြင့္ေတြလည္း ေလမွာ၀ဲ၍ မလာပါ။ သုိ႔ေသာ္ က်မေရွ႔ဆီက ကုဣိဳလ္ပင္ၾကီးက သစ္ရြက္တခ်ိဳ႔ ေၾကြက်ေနသည္။ အခ်ိဳ႔သည္ ေလတြင္၀ဲ၍ ေ၀းရာ၊ ေ၀းရာသုိ႔ ။
က်မသည္ ေ၀းရာသုိိ႔ လြင့္ေျမာေနေသာသစ္ရြက္မ်ားႏွင့္အတူ လုိက္ပါရေတာ့မည္လား၊ က်မစိတ္ေတြ
၀မ္းနည္းသြားေလသည္။
ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီး ေရခဲတုိက္ေအာက္ဆံုးထပ္ရွိ အခန္းေလးထဲကေက်ာက္ခုတင္ၾကီးသည္ ေအးစက္ေနသည္။ သူ႔အေပၚမွာလွဲေနေသာ လူတေယာက္၏ ကုိယ္ခႏၶာသည္လည္း ေအးစက္ေနသည္။ ေက်ာက္ခုတင္က ေအးစက္ေနေသာေၾကာင့္ လူကေအးစက္ေနတာလား၊ လူက ေအးစက္ေနေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ခုတင္ကေအးစက္ေနတာလား။ ခုခ်ိန္မွာ ဒီျပသနာကအေရးမၾကီးေတာ့ပါ။ က်မေဘးမွာ က်မနဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ခဲ့ဖူးသူတခ်ိဳ႔ ငုိေၾကြးေနၾကသည္။ က်မသိၾကားႏုိင္မည္မဟုတ္မွန္းသိရက္ႏွင့္ သူတုိ႔ငုိေၾကြးၾကသည္။ က်မမွ မဟုတ္ပါ။ က်မ၏ ဟုိဘက္ေက်ာက္ခုတင္မ်ားက လူမ်ားသည္လည္း ဘာကုိမွ်ၾကားသိႏုိင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ က်မ၏ဟုိဘက္ခုတင္မွာ အဘုိးၾကီးတေယာက္၏အေလာင္းရွိသည္။ ငုိမည့္သူမရွိ၊ သူ၏ဟုိဘက္မွာ ကုလားမတေယာက္၏အေလာင္း၊ ကုလားၾကီးတေယာက္ႏွင့္ ကုလားမေလးတေယာက္တုိ႔က ကုလားလုိေျပာ၍ ငုိေနသည္။ ကုလားလုိပဲေျပာေျပာ၊ ျမန္မာလုိပဲေျပာေျပာ၊ အဂၤလိပ္လုိပဲေျပာေျပာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာကေတာ့ အတူတူပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေသျခင္းတရားသည္ လူမ်ိဳးမေရြး၊ မိန္းမ၊ ေယာက်ၤားမေရြး၊ အသက္ၾကီးငယ္မေရြး၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး၊ မည္သူ႔အာဏာကုိမွ်မေၾကာက္၊ ေလာကတြင္ တရားအမွ်တဆံုးသည္ ေသျခင္းတရားပင္ျဖစ္သည္။
က်မကုိယ္တြင္ က်မႏွစ္သက္ေသာ အစိမ္းေရာင္၀တ္စုံကုိ ၀တ္ေပးထားၾကသည္။ က်မေျခမ ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ လက္မႏွစ္ဖက္တုိ႔ကုိပူး၍ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးအနက္ျဖင့္ ခ်ည္ထားသည္။ က်မလက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ရင္ဘတ္ေပၚတြင္တင္ထားသည္။ က်မ၏မ်က္ႏွာကုိ မိတ္ကပ္မ်ားျဖင့္ အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျခယ္မွူန္းေပးထားၾကသည္။ အားလံုးကုိႏွူတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားမည့္သူတေယာက္သည္ လွပစရာမလုိဟု က်မေတာ့ထင္သည္။ လွပမွူထက္ပုိျပီးအဓိကက်ေသာအရာေတြကုိေတာင္ စြန္႔လႊတ္ထားခဲ့ျပီးမွပဲ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္တခုမွာ ဘာမွမလုိအပ္ေတာ့ဟုထင္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ က်မအေလာင္းကုိ ေခါင္းသြင္းသည္။ ေရအုိးခဲြသည္။ ေၾကးစည္ထုသည္။ ဒီတေလာင္းထြက္သြားလုိ႔ ေလာကၾကီးက ၀မ္းနည္းမွာမဟုတ္ပါ။ က်မ၏အေခါင္းကုိ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္ၾကမည့္အျဖစ္ကုိေတာ့ က်မ မလုပ္ေစခ်င္ပါ။ မည္သူကုိမွ် ဒီထက္ပုိ၍ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမွူမျဖစ္ေစလုိပါ။
အလ်ံညီးညီးေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးေတာက္မီးလွ်ံက ေလာကၾကီးရဲ႔ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္အျဖစ္ က်မခႏၶာကုိယ္ကုိ က်ြမ္းေလာင္ေစျပီးတဲ့ေနာက္၊ က်မဟာအေငြ႔တခုအျဖစ္ ေလထုထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ဒီတခ်ိန္ထဲမွာပဲ က်မခံစားခဲ့ရတဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွူ၊ ၀မ္းနည္းမွူ၊ ပူေဆြးမွူ၊ မ်က္ရည္ေတြအားလံုးသည္လည္း အဆံုးသတ္သြားခဲ့ျပီျဖစ္သည္။
--------- ။ -------- ။ ----------
က်မေသဆံုးသြားျပီးသည့္ေနာက္၊ က်မကုိ က်မလုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳက်န္ရစ္ခဲ့မည့္အရာသည္ ဘယ္အရာမ်ားျဖစ္မည္နည္း။
ေလာကၾကီးထဲတြင္ က်မျဖစ္ခ်င္ေသာအရာလည္း မ်ားစြာရွိသည္။
ျဖစ္သင့္တယ္ဟု က်မယူဆထားေသာအရာမ်ားလည္း ရွိသည္။
ထုိ႔အျပင္ က်မလုပ္ကုိင္ေနေသာအရာလည္း မ်ားစြာရွိသည္။
ျဖစ္ခ်င္ေသာအရာမ်ားႏွင့္ ျဖစ္သင့္သည္မ်ား ေရာေထြးသြားေသာအခါ ထုိအရာမ်ားစြာထဲမွ က်မလြတ္ေျမာက္ခ်င္လာခဲ့သည္။ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ က်မ၏လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိ က်မစဥ္းစားၾကည့္မိလုိက္ေသာအခါ၊ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေမးခြန္းတခုကုိ က်မ ရရွိလာသည္။
ထုိေမးခြန္းတခုမွ အစျပဳ၍ က်မသည္ ျဖစ္ခ်င္တာကုိလည္း မစဥ္းစားေတာ့၊ ျဖစ္သင့္တာကုိလည္းမေတြးေတာ့ေပ။ အရာရာတုိင္းကုိလည္း က်မအပင္ပန္းခံ၍ မလုပ္ကုိင္ေတာ့ေပ။
ထုိေမးခြန္းတခုမွ အစျပဳ၍ က်မကုိ က်မလုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳက်န္ရစ္ခဲ့မည့္အရာမ်ားကုိသာ က်မေရြးခ်ယ္လုပ္ကုိင္သြားမည္ျဖစ္သည္။
No comments:
Post a Comment